Uşakspor’umuzu özlüyoruz.

Bekliyoruz olmuyor, sabrediyoruz olmuyor. Bildiğimiz bir şeyi anladık tekrardan, bu şehir yapamıyor, Uşakspor’suz olmuyor… Her adımda her sokakta her kahvede her anda şanlı efsane giriyor devreye, dillerde bir sevda öyküsü dalıyoruz şanlı bir maziye… Şampiyonluklar, binlerin gittiği deplasmanlar, Bireylüle sığmayan Aşigolar… Gitti diyoruz koskoca bir çınar… Öfkeleniyoruz çınarı bu halle düşürenlere ağzımız bozuluyor ister istemez? Şimdi dile getirmek istedim çünkü.

Bu günlerde bütün şehirde bir kıpırdanma var herkes geri istiyor armasını takımını ve Kırmızı-Siyah renklerini hiçbir şey derman olmuyor bu yaraya ne belediye spor nede basketbol…

Anlaşıldı artık derdin dermanı yine Uşakspor 1967’li şanlı efsane geri gelmeli? Geçtiğimiz haftalarda medyada çıkan haberler, yapılan basın açıklamaları vb. olaylar bizi mutlu etti. “Bir şehir ağlıyor” demiştik ya hep, bir şehir uyanıyor mu? Sorusu birden akıllara gelmiyor değil… Artık Uşakspor sevdalıları olarak bir şeyler yapmalı ve bütün Uşak kenetlenerek takımızı armamızı geri istemek için somut adımlar atılması için birlikte olmalıyız omuz omuza kol kola.

Şimdi soracaksınız kardeşim biz takımızı istiyoruz ama biz ne yapabiliriz diye! Ne mi yapabiliriz? En ufaktan başlasak; mesela sokağa çıkarken Uşakspor atkımızı takabiliriz ya da Uşakspor amblemini paylaşım sitelerinde paylaşabiliriz ya da ilimizin önde gelenlerini e-posta yağmuruna tutup Uşakspor özlemimizi dile getirebiliriz? Haydi, şimdi tekrardan omuz omuza verip Uşakspor’umuzu kurtarmak için bir şeyler yapalım?
Uşakspor’umuz için…

AŞİGO FEVZİ’nin kaleminden, ilginize teşekkürler...